تبلیغات
دعا و نیایش - مطالب تیر 1394
درباره

اینجا وبلاگی است باهدف گردآوری ادعیه و اذکار رسیده از ائمه معصومین علیهم السلام تا با واسطه قرار دادن آنان و بهره بردن از کلام الهی، اتصال خود را به صراط مستقیم و درگاه خداوند در همه لحظات حتی در سختیها از دست ندهیم.
منوی اصلی
موضوعات وبلاگ
جستجو
مطالب پیشین
آرشیو مطالب
صفحات مجزا
ختم صلوات

لوگوی دوستان
ابزار و قالب وبلاگ

حجاب خون بهای شهیدان

پایگاه سربازان گمنام امام زمان(عج)


تیم سایبری پلارک

 نیایش

لوگوی دوستان
لینک دوستان
پیوندهای روزانه
نویسندگان
کاربردی
ابر برچسب ها
آمار وبلاگ
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • کل بازدیدها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین به روز رسانی :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل مطالب :
افسران - تصویر نوشته های زیبا


عواملی که رزق و روزی را کم و زیاد میکند

گسترش و تنگی روزی انسان،‌ بدست خداوند است، امّا او این‌کار را بر اساس علم و حکمت خود انجام می‌دهد چرا که فرمود:‌ «إِنَّ رَبَّكَ یَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ یَشاءُ وَ یَقْدِرُ إِنَّهُ كانَ بِعِبادِهِ خَبیراً بَصیرا؛ [اسراء/30] همانا پروردگار تو رزق را براى هر كه بخواهد توسعه مى‌‏دهد و براى هر كه بخواهد تنگ مى‌‏گیرد، او نسبت به بندگانش، آگاه و بیناست‏»،
با این حال، اعمال انسان‌ها هم در کم یا زیاد شدن روزیشان دخالت دارد، یعنی بعضی از کارهای انسان سبب زیاد شدن روزی او؛‌ و بعضی دیگر سبب کم شدن روزی‌اش می‌شوند.
  { بخش اول } اعمالی که
 طبق روایات سبب زیاد شدن رزق انسان می‌شوند:
1. صله‌ی رحم: امام صادق(علیه‌السلام) فرمود: «صله رحم، انسان را خوش اخلاق، با سخاوت و پاكیزه جان مى نماید و روزى را زیاد مى كند و مرگ را به تأخیر مى اندازد».
2. پی روزی رفتن در آغاز روز: پیامبر اکرم(صلی‌الله‌علیه‌و‌آله) در این مورد فرمود: «صبح زود در طلب روزى و حاجت‌هاى خود بروید، زیرا صبح- خیزى مایه بركت و رستگاریست».
3. زیارت امام حسین(علیه‌السلام): امام صادق(علیه‌السلام) به یکی از اصحال خود به نام عبد‌الملک خَثْعَمی فرمود: «ای عبد‌الملک! زیارت امام حسین(علیه‌السلام) را رها نكن و دوستان خود را هم به آن سفارش كن، كه در این صورت، خداوند عمرت را طولانى و روزى ات را زیاد مى كند».
4. راستگویی، انصاف، نیکی به والدین و صله رحم: پیامبر اکرم(صلی‌الله‌علیه‌و‌آله) فرمود: «به هر که راستگویى در گفتار، انصاف در رفتار، نیكى به والدین و صله رحم الهام شود، اجلش به تأخیر مى افتد و روزیش زیاد مى‌شود».
5. امانت‌داری: امام علی(علیه‌السلام) فرمود: «الْأَمَانَةُ تَجُرُّ الرِّزْقَ؛ [6] امانت موجب افزایش رزق مى‏‌شود»
6. نماز شب: امام صادق(علیه‌السلام) فرمود: «َنماز شب، انسان را خوش ‏سیما، خوش ‏اخلاق و خوشبو مى‏‌كند و روزى را زیاد و قرض را ادا مى ‌نماید و غم و اندوه را از بین برده و چشم را نورانى مى‏ كند».
7. استغفار از گناهان: امام علی(علیه‌السلام) فرمود: «ألاستِغفارُ یَزیدُ فی الرّزقِ؛ استغفار روزی را زیاد می کند.
8. صدقه دادن: امام علی(علیه‌السلام) فرمود: اسْتَنْزِلُوا الرِّزْقَ بِالصَّدَقَةِ؛ روزى را با صدقه دادن فرود آورید»
9. دست کشیدن به صورت، بعد از وضو: امام صادق(علیه‌السلام) فرمود: «دست كشیدن به چهره پس از وضوء كك
مك چهره را می‌زداید، و روزى را فراوان می‌كند».
10. وضو قبل از غذا: امیر المؤمنین(علیه‌السلام) فرمود: «وضوء پیش از خوراك، روزى را زیاد می‌كند».
11. شکر گزاری: امام علی(علیه‌السلام) فرمود: «شُكْرُ الْمُنْعِمِ یَزِیدُ فِی الرِّزْقِ؛  شكر و سپاس از نعمت دهنده رزق و روزى را افزایش میدهد».
12. خوش همسایگی: امام صادق(علیه‌السلام) فرمود: «خوش همسایگى روزى را فراوان می‌كند».
13. بِرّ: پیامبر اکرم(صلی‌الله‌علیه‌و‌آله) فرمود: «بِرّ و نیکی،‌ روزی را زیاد می‌کند».
14. حسن خلق: امام صادق(علیه‌السلام) فرمود: «حسن خلق روزى را زیاد می‌كند».

مؤسسه جهانی سبطین علیهما السلام




برچسب ها :
روزی ,  عوامل ازدیاد روزی ,  روایات در مورد رزق و روزی , 

چرا ما نماز عید را که مستحب است به جماعت برگزار می کنیم، اما نماز تراویحی  که توسط دیگر مسلمانان برگزار می شود را به این دلیل که مستحب بوده و نماز مستحب هم نبایستی به جماعت برگزار شود، صحیح نمی دانیم؟

پاسخ اجمالی


دلیل ما در برگزار نکردن نماز تراویح؛ این است که در زمان پیامبر اسلام(ص)، خلیفه اول، همچنین مدتی از زمان خلافت خلیفه دوم، نوافل ماه رمضان به صورت فُرادا خوانده می­شد.

در این باره از امام صادق(ع) روایت شده است: «روزۀ رمضان واجب و برپایی جماعت در شب بدعت است.

پیامبر اسلام(ص) نماز تراویح را در شب­های ماه رمضان به جماعت برگزار نکرد. اگر برگزاری تراویح به جماعت مصلحت داشت هرگز رسول خدا آن را ترک نمی­کرد، پیامبر در برخی از شب­های ماه رمضان در حالی­که در مسجد، نماز نافله را فرادا می­خواند، عده­ای پشت سر حضرت به او اقتدا کردند، وقتی متوجه شد که گروهی به وی اقتدا کردند، به منزل برگشت سه شب آن را در منزل خواند. پس از سه روز بر منبر رفت، بعد از حمد و ثنای خدای متعال، فرمود: ای مردم نمازهای نافله را در شب­های رمضان و غیر رمضان هیچ­گاه به جماعت برگزار نکنید، هرکس این­کار را انجام دهد بدعت است. همین طور نماز ضحی را؛ چرا که نماز ضحی بدعت است و هر بدعتی گمراهی است و تمام گمراهی­ها سرانجامش جهنم است. پس رسول خدا(ص) از منبر پایین آمد، در حالی­که می­فرمود عمل کم مستحبی، بهتر از عمل زیاد همراه با بدعت است».[1]

با توجه به این روایت، خلیفه دوم امر به جماعت خواندن نماز تراویح نمود. بسیاری از اهل سنت به نقل از خلیفۀ دوم، بدعت بودن آن ­را می­پذیرند اما روایت می کنند که او بعد از مشاهدۀ این موضوع گفته «نعمت البدعة»؛ یعنی بدعت خوبی است.[2] ولی نماز عیدین چه واجب باشد و چه مستحب اجماع فریقین است که از زمان پیامبر به جماعت خوانده می­شد.

ضمن اینکه فقهای شیعه، نماز عید فطر و قربان را در زمان حضور امام معصوم، واجب می دانند و دربارۀ زمان غیبت نیز نظر امام خمینی(ره) چنین است: «احتیاط واجب آن است که نماز عید فطر و قربان را در زمان غیبت امام(ع) با جماعت نخوانند ولى به قصد رجاء [و رسیدن به ثواب] مانع ندارد».[3]

آیت الله خامنه ای: جایز است نمایندگان ولى فقیه که از طرف وى مجاز در اقامه نماز عید هستند و همچنین ائمه جمعه منصوب از طرف او نماز عید را در عصر حاضر به صورت جماعت اقامه نمایند، ولى احوط این است که غیر آنان آن را فرادى بخوانند و به جماعت خواندن آن به قصد رجاء نه به قصد ورود، اشکال ندارد. بله، اگر مصلحت اقتضا کند که یک نماز عید در شهر برگزار شود، بهتر است که غیر از امام جمعه منصوب از طرف ولى فقیه، کسى متصدى اقامه آن نشود   [4].

 

همچنین روش همیشگى رسول خدا(ص) این بود که در نماز عید فطر و قربان، سوره «سَبِّحِ اسْمَ رَبِّکَ الْأَعْلَى‏» و سوره «هل أتیک حدیث الغاشیة» را قرائت مى‏کردند.

منابع: اسلام کوئست و پایگاه اطلاع رسانی مقام معظم رهبری


 . محدث نوری، مستدرک‏الوسائل، ج 6، ص 217 – 218، مؤسسه آل البیت، قم، چاپ اول،[1]

[2]صحیح بخاری، کتاب صلاة التراویح، باب فضل من قام رمضان.

[3]. امام خمینى، سید روح اللّٰه، توضیح المسائل (محشّٰى)، ج ‌1، ص 770، س 1407،

[4] اجوبة الاستفتائات leader.ir




برچسب ها :
نماز عید فطر ,  جماعت ,  فرادا ,  نماز تراویح ,  روش پیامبر صلی الله علیه و آله ,  نظر مراجع درباره جماعت خواندن نماز عید فطر , 




زکات فطره، کمال روزه


عید فطر

امام صادق (علیه السلام) می فرماید:«إِنَّ مِنْ تَمَامِ الصَّوْمِ إِعْطَاءُ الزَّكَاةِ یَعْنِی الْفِطْرَةَ كَمَا أَنَّ الصَّلَاةَ عَلَى النَّبِیِّ (صلی الله علیه و آله) مِنْ تَمَامِ الصَّلَاةِ لِأَنَّهُ مَنْ صَامَ وَ لَمْ یُؤَدِّ الزَّكَاةَ فَلَا صَوْمَ لَهُ إِذَا تَرَكَهَا مُتَعَمِّداً وَ لَا صَلَاةَ لَهُ إِذَا تَرَكَ الصَّلَاةَ عَلَى النَّبِیِّ صلی الله علیه و آله»

«تکمیل روزه به پرداخت زکاة یعنى فطره است، همچنان که صلوات بر پیامبر صلی الله علیه و آله  کمال نماز است.همانا کسی که روزه بگیرد و زکات ندهد روزه ای برای او نیست هنگامی که عمدا ترک کند، و نماز نیست هنگامی که صلوات بر پیامبر را ترک کند.»

البته وجوب زکات فطره برای کسانیست که توانایی مالی را داشته باشند یعنی فقیر نباشند.
خدای مهربان در قرآن می فرماید:«لَا تُكلَّفُ نَفْسٌ إِلَّا وُسْعَهَا» [بقره/233] « برای انسان تکلیفی نیست؛ مگر به قدر طاقت و تواناییش» و البته انسان هم باید بینی و بین الله عمل کند.

در بحث روزه گرفتن هم چنین است. انسان اگر نمی تواند؛ روزه بگیرد؛ روزه یی بر او نیست ولی باید کفاره بدهد.« وَ عَلىَ الَّذِینَ یُطِیقُونَهُ فِدْیَةٌ طَعَامُ مِسْكِینٍ» [بقره/184] «و بر کسانی که روزه برایشان طاقت فرساست (پیرمرد و پیرزن و امثال اینها) باید کفاره بدهند» .


منبع: رهروان ولایت




فراز پایانی دعای ابوحمزه ثمالی
لطفا با دقت بخوانید

اَللَّـهُمَّ اِنَّكَ اَنْزَلْتَ فی كِتابِكَ اَنْ نَعْفُوَ عَمَّنْ ظَلَمَنا، وَقَدْ ظَلَمْنا اَنْفُسَنا فَاعْفُ عَنّا، فَاِنَّكَ اَوْلی بِذلِكَ مِنّا
وَاَمَرْتَنا اَنْ لا نَرُدَّ سائِلاً عَنْ اَبْوابِنا، وَقَدْ جِئْتُكَ سائِلاً فَلا تَرُدَّنی اِلاّ بِقَضآءِ حاجَتی،
وَاَمَرْتَنا بِالاِْحْسانِ اِلی ما مَلَكَتْ اَیْمانُنا، وَنَحْنُ اَرِقّآءُكَ فَاَعْتِقْ رِقابَنا مِنَ النّارِ،
اَللَّـهُمَّ اِنّی اَسْئَلُكَ ایماناً تُباشِرُ بِهِ قَلْبی، وَیَقیناً صادِقاً، حَتّی اَعْلَمَ اَ نَّهُ لَنْ یُصیبَنی اِلاّ ما كَتَبْتَ لی، وَرَضِّنی مِنَ الْعَیْشِ بِما قَسَمْتَ لی، یا اَرْحَمَ الرّاحِمینَ

خدایا تو خود در قرآن فرمودی كه از كسی‏كه به ما ستم روا داشته‏ گذشت كنیم، و ما بر خود ستم ورزیدیم، پس از ما درگذر، كه حضرتت به گذشت از ما، شایسته‏ تر از ماست،
و هم فرمان دادی كه فقیری را دست خالی از در خانه‏ هایمان نرانیم، و من اكنون به گدایی از تو به درگاهت آمدم، پس مرا جز با روا شدن حاجتم باز نگردان
و نیز به نیكی درباره‏ بردگانمان امر فرمودی، و هم اینك ما بردگان توییم، پس ما را از آتش دوزخ برهان،

خدایا ایمانی از تو می‏خواهم كه دلم با آن همراه شود و باور صادقانه‏ ای كه بدانم هرگز چیزی به من نمی‏رسد، مگر آنچه كه تو برایم ثبت كردی‏ و مرا از زندگی به آنچه كه نصیبم فرمودی خشنود بدار،ای مهربان‏ترین مهربانان.





مرحوم «شیخ كلینى» در كتاب شریف «كافى» از امام صادق(علیه السلام) روایت كرده است كه فرمود: در دهه آخر ماه رمضان، هر شب این دعا را مى خوانى

 اَعُوذُ بِجَلالِ وَجْهِكَ الْكَریمِ، أنْ یَنْقَضِىَ عَنّى شَهْرُ رَمَضانَ، اَوْ یَطْلُعَ الْفَجْرُ مِنْ لَیْلَتى هـذِهِ، وَ لَـكَ قِبَلى ذَنْـبٌ اَوْ تَبِعَـةٌ تُعَـذِّبُـنى عَلَیْـهِ

پناه مى برم به جلال ذات بزرگوارت از این كه ماه رمضان از من بگذرد یا سپیده امشب بر من طلوع كند و باز هم از من در پیش تو گناه یا چیزى كه پاداشش بد است مانده باشد كه بدان عذابم كنى.

ـ از مرحوم «كفعمى» در حاشیه «بلدالامین» از امام صادق(علیه السلام) نقل شده است كه آن حضرت در هر شب از دهه آخر ماه رمضان، بعد از نمازهاى فریضه و نافله، این دعا را مى خواند

 

اَللّهُمَّ اَدِّ عَنّا حَقَّ ما مَضى مِنْ شَهْرِ رَمَضانَ، وَ اغْفِرْلَنا تَقْصیرَنا فیهِ، َتَسَلَّمْهُ مِنّا مَقْبُولاً، وَ لا تُؤاخِذْنا بِاِسْرافِنا عَلى اَنْفُسِنا، وَ اجْعَلْنا مِنَ الْمَرْحُومینَ، وَ لا تَجْعَلْنا مِنَ الْمَحْرُومینَ.

 

خدایا اداء كن از ما حق ایام گذشته ماه رمضان را و بیامرز تقصیر ما را در این ماه و آن را پذیرفته از ما دریافت كن و مگیر ما را به زیاده رویهایى كه بر نفس خویش كردیم و قرارمان ده از رحمت شدگان و قرارمان مده از محرومان.

مفاتیح نوین، ایت الله مکارم شیرازی




ای روزه دار، افطار محتاج یک دعایم....






ای روزه دار، افطار محتاج یک دعایم


آقای آبرودار، محتاج یک دعایم


با نامه ی سیاهم قلب تو را شکستم


آلوده و گنه کار، محتاج یک دعایم


خیلی دلم گرفته، از تو خبر ندارم


با این وجود دلدار، محتاج یک دعایم


تا خواستم بیفتم، دست مرا گرفتی


این دفعه هم چو هر بار، محتاج یک دعایم


یابن الحسن کجایی ، من آمدم گدایی


شرمنده ام کجاها، دیدی گناه کردم


خیلی شدم گرفتار، محتاج یک دعایم


نگذاشتی بریزد یک لحظه آبرویم


هستم به تو بدهکار، محتاج یک دعایم


ای کاش یک سحر هم راهت بیفتد اینجا


در انتظار دیدار، محتاج یک دعایم


خیمه نشین صحرا، آرام جان زهرا


هر جای هستی ای یار، محتاج یک دعایم


وقت اذان مغرب دلتنگ کربلایم


ای روزه دار افطار، محتاج یک دعایم....


وبلاگ هر چی خدا بخواد

.


اگر واژه ی «العلیّ» را در «صدق اللهُ العلیّ العظیم» فراموش كنیم و مانند اهل سنّت بگوییم «صدق اللهُ العظیم» اشكال دارد؟

عبارتی كه برای تأیید كلام الهی، در پایان قرائت قرآن  کریم، گفته می شود «صدق الله العلیّ العظیم» است.
گفتن این عبارت در پایان قرائت قرآن کریم، در ضمن دو روایت تأیید شده است. در این قسمت به آن بخشی كه مربوط به بحث است، خلاصه‌وار ذكر می‌شود:
از ابن عباس نقل شده كه پیامبر ـ صلّی الله علیه و آله ـ به امام علی ـ علیه السّلام ـ دستور دادند تا به كفّار، یهودیان و مسیحیان، برای دعوت به اسلام نامه بنویسد؛ وقتی نامه به دست یهودیان رسید، عبدالله بن سلام تصمیم گرفت به خدمت پیامبر ـ صلّی الله علیه و آله ـ برسد و سؤالات مشكلی از تورات، بپرسد و جواب صحیح را از مسلمان بشنود؛ وقتی به حضور حضرت رسید، یكی از سؤالات او چنین بود: «به من خبر بده آغاز و پایان قرآن به چیست؟ حضرت جواب دادند: «یابن سلام! ابتداؤه بسم الله الرحمن الرحیم و ختمه صدق الله العلیّ العظیم: ابن سلام! آغاز قرآن (بسم الله الرحمن الرحیم) و پایان آن (صدق الله العلی العظیم) است.  
امام صادق ـ علیه السلام ـ به امّ داود سفارش كرد، نیمه ماه رجب بعد از بجا آوردن نماز مخصوص و خواندن سوره‌هایی از قرآن، رو به قبله بگوید: « بسم الله الرحمن الرحیم صدق الله العلیّ العظیم لا اله الّا هو الحیّ القیّوم ذوالجلال و الاكرام...    
ولی فراموش كردن كلمه ی «العلیّ» در پایان قرائت قرآن کریم اشكالی ندارد. امّا گفتن آن روح بخش است و فراموشی آن ملالت آفرین.
خداوند توفیق تلاوت قرآن کریم و عمل به دستورات حیاتبخش آن را به همه ی ما عطا فرماید. ان شاء الله.





جمکران پایگاه هدایت مهدی یاوران

امام زمان علیه السلام پس از صدور فرمان بنیان گذاری مسجد جمکران به شیخ حسن جمکرانی می فرمایند:

به مردم بگو به این مکان مقدس با شوق و رغبت روی آورند و آن را عزیز و گرامی بدارند و در این مسجد چهار رکعت نماز(دو رکعت نماز تحیت و دو رکعت نماز امام زمان(ع)) بگزارند که به جا آورنده این نماز گویی آن را درون کعبه به جا آورده است.

 

آیت الله بهاءالدینی فرموده اند: بعد از حرم امام رضا علیه السلام در ایران جایی را به معنویت و نورانیت مسجد جمکران سراغ نداریم.

آیت الله بهجت نیز در جواب سؤالی برای نایل شدن به دیدار امام زمان(ع) فرموده اند: صلوات فراوان بفرستید و به مسجد جمکران فراوان برویدو اعمال آن را به طور کامل انجام دهید و در مسجد اصلی نماز بخوانید که حال و هوای دیگری دارد.

رهبر فرزانه و محبوب انقلاب خطاب به سید حسن نصرالله فرمودند:

«بعضی وقت ها که در اداره امور کشور، حل مسائل برایم دشوار می شود و دیگر هیچ راهی پیدا نمی شود، به دوستان و اعوان و انصار می گویم که آماده شوید تا به جمکران برویم. راه قم را پیش می گیریم و راهی مسجد جمکران می شویم. بعد از راز و نیاز با آقا، همان جا به تصمیصمی می رسم که همان را عملی می کنم. (سایت رهبری و کتاب «آب، آینه، آفتاب» ص 11)

 

دلم قرار نمی گیرد از فغان بی تو            سپندوار زکف داده ام عنان بی تو

گزارش غم دل را مگر کنم چو «امین»    جدا زخلق، به محراب جمکران بی تو

شعر از مقام معظم رهبری


منبع/کتاب خانواده و تربیت مهدوی/مرتضی آقا تهرانی ص ۱۰۶ و ۱۰۷




برچسب ها :
حضرت مهدی علیه السلام ,  مسجد جمکران ,  آیت الله بهاءالدینی و جمکران ,  آیت الله بهجت و جمکران ,  رهبر انقلاب و جمکران , 

امشب ای خالق یکتا همه را می بخشی
در شب قدر،خدایا همه را می بخشی

ای کریمی که همه ریزه خورخوان توأند
سفره ات هست مهیّا همه را می بخشی

گر چه ما غرق گناهیم ولی از سر لطف
می کنی باز مدارا همه را می بخشی

به علی،احمد و زهرا،به حسین و به حسن
تو،به این حُرمت اَسما همه را می بخشی

مِهر و کینه دو پر و بال عروج دل ماست
به تولّی و تبرّی همه را می بخشی

شیعه ی حیدر و آتش! چقدَر بی معناست

مطمئنّم که به مولا همه را می بخشی

مناجات






علی علیه السلام


بحر طویل-ضربت خوردن و بستر شهادت

 
سحر بود و غم و درد
سحر بود و صدای نفس خسته ی یک مرد
که آرام در آن کوچه به روی لب خود زمزمه می کرد
غریب و تک و تنها
در آن شهر،
در آن وادی غم ها
دلی خسته و پر از غم و شیدا
دلی زخم و ترک خورده پر از روضه ی زهرا

شبِ راحتیِ شیر خدا از همۀ مردمِ دنیا
عجب شام عجیبی ست
روان بود سوی مسجد کوفه
قدم می زد و با هر قدمش عرش به هم ریخت در آن شب
و لرزید به هر گام،
دلِ حضرت زهرا دلِ حضرت زینب

غریب و تک و تنها
نه دیگر رمقی مانده در آن پا
نه دیگر نفسی در بدن خسته ی مولا
به چشمان پر از اشک و قدی تا

پُر از وصله، عبایش
پُر از پینه دو دستان عطایش
رسید او به در مسجد و پیچید در آفاق نوایش
علی گرم اذانی ملکوتی و ملائک همه حیران صدایش
گُلِ خلقتِ حق رفت روی منبر گلدسته و تکبیر زنان
ساکت خاموش،
زمین رام،
زمان محو تماشا،
همه ذرات جهان
باز در آن بذمِ اذان
ناله ی آهسته ی یک مادرِ محزونِ کمان

گفت عجب شام غریبی شده امشب
امان از دل زینب 
و گلبانگ اذان گشت تمام و شده بی تاب
دل خاکیِ محراب
بُوَد منتظر مَقدَم ارباب
علی آمد و مشغول مناجات
زمین گرم مباهات
در آن جلوه ی میقات
عجب راز و نیازی
عجب سوز و گدازی
عجب مسجد و محراب و عجب پیش نمازی

علی بود و خدا بود
خدا بود و علی بود
علی گرم دعا بود
خدا گرم صفا بود
علی بود به محراب عبادت
علی رکن هدایت
همان مرد غریبی که به تاریکیِ شب ها
به یک دوش خودش نان و یکی کیسه ی خرما
بَرَد شامِ یتیمان عرب را  

علی بود
همان خانه نشین، شاهِ عرب، همسر زهرا
علی بود و نماز و دل محراب، پر از عطر گل یاس
در آن لحظه ی حساس
قیامی که تجلاّش بُوَد روز قیامت
رکوعی پُرِ از بارش انگشتر خیرات و کرامت
چه زیباست کلامش
قعودش و قیامش
ولی لحظه ی زیبای علی با شرری یک دفعه پاشید
از آن سجده که در آن بدن فاطمه لرزید
لب تیغ ستم بر سر خورشید درخشید
فرود آمد و شیرازه ی توحید فرو ریخت
علی ناله زد و آهِ علی با نفس فاطمه آمیخت:
که ای وای خدا،
جانِ علی آمده بر لب
امان از دل زینب
همان سجده ی آخر
که در آن فرق علی با لب شمشیر دو تا شد
همان سجده ی آخر
که علی از غم بی فاطمه گی رست و رها شد
همان سجده ی آخر که حسن آمد
و یک بار دگر بر پدر خسته عصا شد
تن غرق به خون پدرش را
به درِ خانه رساند و به دعا گفت خدایا
کمک کن نرود جان ز تَن زینب کبری
به این حال،
چو بیند پدرم را
دوباره حسن و یاد شب کوچه ی غم ها
دوباره حسن و قِصه ی پُر غُصه ی بابا
بمانَد ...
که چه آمد سر زینب

سَرِ شیرِ خدا، زخمی و مجروح، نشد باور زینب
دوباره بدنی خونی و رخساره ی زرد و غم و بی تابیِ دختر
دوباره نفسی سوخته و غربت و بستر
دوباره به دل زینب کبری
شده تازه غم و غصه ی مادر
کنار بدنِ خسته ی حیدر
فضای در و دیوار پُر از درد و مَحَن بود
نه صبری،
نه قراری، به دل زینب و کلثوم و حسن بود
در آن سوی دگر باز به جوش آمده غیرت به رگ غیرت دادار
چه طوفانِ عجیبی شده بر پا به دلِ پاک علمدار
در آن سوی دگر مرد غریبی، غریبانه پر از غم
فقط ناله زد و گفت که بابای غریبم

علی چشم گشود و به هر آن چه که رمق بود،
سوی صاحب آن ناله نظر کرد و بفرمود :
عزیزم! اگر چه که رسیده ست چنین جان به لب من
کنارم تو دگر گریه نکن،
تشنه لب من
و رو کرد به عباس و صدا زد که بیا نور دو عینم
ابالفضل، عزیز دل من،
 جانِ تو و جانِ حسینم

و با دختر غمدیده ی خود گفت که ای محرم بابا
هنوز اول راهی
بیا همدم بابا

تو باید که تحمل کنی این رنج و مَحَن را
پس از من غم پرپر زدن و اوج غریبیِ حسن را

تو هستی و بلا، دختر بابا
تو و کرب و بلا، دختر بابا
تویی و بدن بی سر دلدار
نه عباس و حسین اند کنارت
تو و کوچه و بازار

علی اشک شد و گفت، نگهدار همه طاقت خود را
برای غم فردا
علی رفت و صفا رفت ز خانه
دوباره غم تشییع شبانه

حسین و حسن و زینب و کلثوم
همه خسته و مغموم
و اندازه ی یک کوه،
غم و درد به سینه
دوباره همه رفتند مدینه......

محمدناصری


اگر بنا باشد برای من اتفاقی بیفتد، مطمئن باشید در جبهه جنگ با اسراییلی ها خواهد بود. چون من با خدای خود عهد بسته ام به دست شقی ترین اشقیای عالم، یعنی اسراییلی ها شهید بشوم.
حاج احمد متوسلیان
منبع: کتاب آذرخش مهاجر، صفحه 270

--
جهادگران حق طلب، قربانیان سازشکاران غرب طلب




مطالب مرتبط :
برای 32 سال فقدان ژنرال متوسلیان


برچسب ها :
14 تیر سالروز اسارت حاج احمد متوسلیان , 

--

...

در آن سحر، رمضان یك شبه محرّم شد      نقاب زد به رخ ابلیس و «ابن ملجم» شد

حریم و حرمت شعر، از ازل شكافته شد      قصیده خم شد وفرق غزل، شكافته شد

و ذكر سجده عوض شد در آن هماره غم     قسم به صاحب كعبه، كه رستگار شدم...

خبر رسید به «صالح» كه ناقه درخون شد   تمام غربتِ «نهج البلاغه» در خون شد

خبر رسید كه دیگر سحر نخواهد شد         براى معجزه، «شقّ القمر» نخواهد شد

مدار صاعقه عشق و عاشقی کم شد         شبانه مسجد ومحراب غرق کژدم شد

سحرگه سایه ابلیس بر زمین ماسید           سیاه سایه آدم شبیه گندم شد

شغالها، به کمین شیر بیشه را کشتند         و هرچه گرگ، نگهبان جان مردم شد

کجاست دست نوازش؟یتیم شد شعرم          دوباره واژه شکست و یتیم شد شعرم

حدیث تلخ در و میخ شعر را سوزاند           دوباره تهمت تاریخ شعر را سوزاند

به هر کجا برویم آسمان همین رنگ است   بدون مولا، میدان خق بسی تنگ است

خوشا به دعوت این خاندان، بلى گفتن          براى گفتن هر بیت، «یا على»  گفتن

براى گفتن از ایشان زلال باید شد                  «كمیت» و «دعبل» وحتّى «بلال» باید شد

سرودن از غم مولا، بهشت ما این است           و انتظارِ فرج، سرنوشتِ ما این است



بخشی از اشعار غربت مولا



 

 

 

 



 

 

 

 



 

 

 

 

 


--


سیاهی شب، گستره آسمان خاموش کوفه را در نوردیده به انتظار سپیده ‏ای که تاریخ را تا قیامت غصه ‏دار می‏کرد،دستان در، با التماس او را از رفتن بازداشتند، امّا او درنگ نکرد و پای بر خلوت کوچه گذارد. مرغان انتظار به سویش رفتند و همچون پروانه، گرد شمع وجودش چرخیدند و با بال‏های سرشار از خواهش و تمناشان، راه بر او بستند، ولی باز او درنگ نکرد.
از قدم‏ های باصلابتش، آوای رفتن به گوش می‏رسید و از چشمان پر رمز و رازش، می‏شد فهمید که منتظر زیارت خداست. در هیاهوی آن لحظه‏ های آسمانی، مسجد کوفه، مشتاق و بی‏ قرار وصالش بود و محراب، تشنه چشم‏ های بارانی و زمزمه ‏های ربانی ‏اش.
علی آمد و از حنجر سکوت، آخرین اذان سرخ را تا اوج عروج پرواز داد و در محراب محبوب، به نماز با معشوق قیام کرد. لحظه ‏ای بعد، سر بر آستان دوست گذاشت تا خویش را تا ابد، رستگار سازد و زمانه را داغدار. فاصله علی علیه ‏السلام تا خدا، یک سجده است، یک پرواز، یک «یا علی»
فرق عدالت با خنجر کین شکافت.
لباس احرام خورشید، رنگ خون گرفت و زمین و زمان، فریاد بی‏کسی سر داد و اشک ماتم فرشتگان از سینه آسمان بر زمین فرو چکید.
مرغ جان او که غایت آفرینش بود، از ورای مظلومیتی سرد و سنگین، رها شد و عالم و آدم را در غمگینانه ‏ترین مصیبت فرو بُرد.

... و خاک بی‏ پدر شد!
دنیا برای همیشه یتیم شد!
«فُزْتُ وَ ربِّ الْکَعْبَه!»
به خدا که رستگاری از آنِ علی علیه ‏السلام است و علی علیه ‏السلام ، پیشوای رستگاران است. سحرگاه 19 رمضان، در محراب کوفه، با ضرب شمشیر ابن ‏ملجم، علی متولد شد و برای همیشه «علی» باقی ماند.
هنوز از فرق مجروح زمانه    ***    سرازیر است خون آن یگانه!

 

مؤسسه جهانی سبطین علیهما السلام

 




برچسب ها :
نوزده رمضان ,  شب قدر ,  ضربت خوردن حضرت علی علیه السلام , 

دعاى مجیر در ماه رمضان

نام این دعا از كلمه «مجیر» كه در این دعا تكرار گردیده گرفته شده كه از اوصاف خدا و به معناى «پناه دهنده» است.

این دعا را مرحوم «كفعمى» در «بلدالامین» و «مصباح» آورده است و بسیار ارزشمند و گران قیمت است و جبرئیل آن را بر رسول خدا(صلى الله علیه وآله) - در حالى كه آن حضرت در مقام ابراهیم مشغول نماز بود - نازل كرد و در پاداش آن آمده است: هر كس این دعا را در روزهاى سیزدهم، چهاردهم و پانزدهم (ایّام البیض) ماه رمضان بخواند، گناهان فراوانى از او آمرزیده شود; همچنین این دعا براى شفاى مریض، اداى قرض، به دست آوردن غنا و توانگرى، رفع اندوه و غم، مؤثّر است.

مفاتیح نوین آیت الله مکارم شیرازی



منابع :مصباح كفعمى، صفحه 268 و بلدالامین، صفحه 362.

محدّث قمى در مفاتیح الجنان.


اَلسَّلامُ عَلَیْكِ یا اُمَّ الْمُؤْمِنِینَ، اَلسَّلامُ عَلَیْكِ یا زَوْجَةَ سَیّـِدِ الْمُرْسَلِینِ، اَلسَّلامُ عَلَیْكِ یا اُمَّ فاطِمَةَ الزَّهْراءِ سَیِّدَةِ نِساءِ الْعالَمِینَ، اَلسَّلامُ عَلَیْكِ یا أَوَّلَ الْمُؤْمِناتِ، اَلسَّلامُ عَلَیْكِ یا مَنْ أَنْفَقَتْ مالَها فِی نُصْرَةِ سَیِّدِ الاَْنْبِیاءِ، وَ نَصَرَتْهُ مَااسْتَطاعَتْ وَدافَعَتْ عَنْهُ الاَْعْداءَ، اَلسَّلامُ عَلَیْكِ یا مَنْ سَلَّمَ عَلَیْها جَبْرَئِیلُ، وَ بلَّغَهَا السَّلامَ مِنَ اللهِ الْجَلِیلِ، فَهَنِیئاً لَكِ بِما أَوْلاكِ اللهُ مِنْ فَضْل، وَالسَّلامُ عَلَیْكِ وَ رَحْمَةُ اللهِ وَ بَرَكاتُهُ .

سلام بر تو اى مادر مؤمنان، سلام بر تو اى همسر سرور فرستادگان، سلام بر تو اى مادر فاطمه زهرا سرور بانوان دو جهان، سلام بر تو اى نخست بانوى مؤمن، سلام بر تو اى آن كه دارائیش را در راه پیروزى اسلام و یارى سرور انبیا هزینه كرد و دشمنان را از او دور ساخت، سلام بر تو اى آن كه بر او جبرئیل درود فرستاد، و سلام خداى بزرگ را به او ابلاغ كرد، این فضل الهى گوارایت باد و سلام و رحمت و بركاتش بر تو باد .


امیر مؤمنان علی علیه السلام فرمود:

« سرور بانوان دو جهان چهار بانو است که عبارتند از :خدیجه ، فاطمه ، آسیه و مریم »


خدایا!به عظمت مقام خدیجه (علیها السلام ) ما را ازشیوه زندگی سراسر درخشان اوبهره مند فرما ، و از شفاعتش در قیامت مسرور گردان .





چند خاصیت سوره قدر :
امام صادق علیه السلام میفرماید :
هر که سوره قدر رادر یکی از نمازهای واجب قراءت کند منادی ندا میدهد : ای بنده خدا خداوند گناهان گذشته تو را آمرزید پس اعمالت را از سر گیر.
ثواب الاعمال ص ۱۲۴

امام رضا علیه السلام میفرماید:
هر مومنی که هنگام وضو گرفتن سوره قدر را بخواند از گناهانش خارج میشود مانند آن روزی که از مادر متولد شده .فقه الرضا ص ۷۰

امام صادق علیه السلام میفرماید
:
هرکس سوره قدر را بر آبی بخواند واز آن بنوشد خداوند نوری در چشمان او قرار دهد.مستدرک الوسایل ج4ص314

امام صادق علیه السلام میفرماید :
هرکس سوره قدر راهنگام خواب یازده مرتبه بخواند خداوند یازده فرشته را مامور میکند تا او را از شر هر شیطانی حفظ نمایند .مستدرک الوسایل ج4 ص 292

امام صادق. علیه السلام میفرماید :
هرکس سوره قدر را شفیع قرار دهد واز درگاه خداوند در خواستی نماید خداوند شفاعتش را پذیرفته و درخواستش رااجابت مینماید.
جامع احادیث الشیعه ج15 ص 126




تعداد صفحات : 2

 | 1 |  2 |